من ترا بهر دل خود ساختم
خویشتن را خود بدام انداختم
برکنار از عشق بودم ای دریغ
قدر کنج عافیت نشناختم
بر فراز معبد خاموش عشق
پرچم عشق ترا افراختم
بر سمند باد پای آرزو
بر نشستم با امیدت تاختم
با زبان شعر و با کلک خیال
دمبدم حسنی برایت ساختم
گه ز چشمان تو صهبا ریختم
گه ز چشمان تو خنجر آختم
الغرض پایان کارم تلخ بود
در قمار عشق بازی باختم
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم شهریور 1386ساعت 1:40 توسط محمد
|
