سپیدار

شاعر و فرشته ای با هم دوست شدند. فرشته پری به شاعر داد و شاعر شعری به فرشته.شاعر پر  فرشته را لای دفتر شعرش گذاشت و شعرهایش بوی آسمانی گرفت وفرشته شعر شاعر را زمزمه کرد و دهانش مزه عشق گرفت.خدا گفت دیگر تمام شد.دیگر زندگی برای هر دوی شما دشوار می شود.زیرا شاعری که بوی آسمان را بشنود ؛ زمین برایش کوچک است و فرشته ای که مزه عشق را بچشد ؛ آسمان برایش تنگ است.